Otizm 1 Demet Papatya

Anneler günü dolayısı ile düzenlenen ben anneyim konulu yarışmaya ne yazacağımı günlerdir düşündüm.Defalarca klavyenin başına geçtim, yazdıkça gözyaşlarıma engel olamadım.Aynı şeyleri tekrar tekrar yaşar gibi olup, vazgeçtim.Farklı şeyler yazmaya çalışınca kelimeler boğazıma düğümlendi.Sonnuda hayat hikayemizi yazmaya karar verdim..

Kaan 1995 doğumlu, Yani onunla artık anne oğul değil kader arkadaşı olduk. Çook uzun yılları birlikte geçirdik. Doğduğunda o kadar güzel bir bebekti ki (Hala da çok yakışıklı) onu seyretmeye doyamazdım. Bebek görmeye gelen misafirlerimiz gitsin, Kaan'la yalnız başbaşa kalalım diye dua ederdim. Herşey yolundaydı, onunla ailemiz tamamlanmıştı. Sürekli söylediğim şey şuydu. Allahım sana şükürler olsun. Evim var,arabam var. Oğlum var kızım var. Başka hiçbirşey istemiyordum.O ana dek ilk kez hayatımızda herşey tamdı. Sağlıklıydık, maddi sorunumuz yoktu, huzurlu bir aileydik. Ama uzun sürmedi. 2 yaş civarı herkesin bahsettiği sebeplerden huylanıp Kaan'ı doktora götürdük. Teşhis OTİZM'di. Yağmur adam filmini seyretmeme rağmen hiç aklıma bile gelmeyen bir tanımdı. Ama ben bu rahatsızlığın bu kadar zor olduğunu bir türlü kabullenmedim. Her hafta Ankara Tıp Fakültesine gidinceye kadar olağanüstü çabalar gösterip Kaan'a birşeyler öğretip orada şovumuzu sergiliyorduk.

Sonunda 6 ay sonra terapistimiz beni uyardı. Gücünüzü sonuna kadar harcamayın, önünüzde uzun bir maraton var dedi.Kendinize, eşinize, vede en önemlisi kızınıza zaman ayırın dedi. Bu beni kendime getirdi. Tekrar normal hayatımıza döndük.
Kaan 9 yaşına gelinceye dek herşeyi ama herşeyi denedim.(Gerçi hala da deniyorum) Her türlü tıbbı tedaviler, alternatif tedaviler hatta hatta hocalar, türbeler...
Beni uyaran herkese sadece şunu söylüyordum. Yıllar geçtiğinde Kaan kocaman bir delikanlı olduğunda herhangi birşey için keşke deneseydim demek istemedim. Herşeyi Kaan'da hemen hemen ilk kez ben denedim.Hepsinde umutlanıyordum ve her tedavi sonunda güm diye yere kapaklanıyordum. Gerçi hala umudumu kaybetmiş değilim. Hala her türlü tedaviyi deniyorum.

O dönemlerde Kaan büyük bir trafik kazası geçirdi. Ambulanstaki doktor kafasını sallayarak hiç ümit yok derken ben aynı fikirde değildim. Aylarca Kaan yoğun bakımda, bitkisel hayatta kalırken tek söylediğim : Hayır Kaan yaşayacak oğlum bana bu acıyı yaşatmaz, biz Kaan'la ne badireler atlattık bunu da atlatıırız derken arkamdan herkesin bana acıdığını gözyaşı döktüğünü sonraları öğrendim. Hastanede yapılacak bişey kalmayınca Kaan'ı alıp eve geldim. Galiba biz otistik anneleri de zaman içinde normalliğimizi kaybediyoruz. Kaan bitkisel hayattaydı ve ne zaman uyanacağı belli değildi. ama ben hastaneden çıkarken ben onu 1 haftada kendine getiririm derkende çok emindim. Tıpkı yaşayacağından emin olduğum gibi....

Hastaneden çıkarken Kaan burnundan midesine inen bir hortumla besleniyordu, bilinç kapalıydı ve sol bacağı kalçaya kadar alçıdaydı. Hiçbirşey beni korkutmuyordu, biraz yorgunluk dışında umutluydum. Mucizelere inanıyordum. Arkadaşlarım şakayla karışık Azize istermisin uyandığında normal bir çocuk olsun, tıpkı Türk filmlerindeki gibi bir mucize....Ama yaşaması benim için bir mucizeydi zaten daha fazlasını istemiyordum. Hem o yaştaki bir çocukla paylaşacak bilgi ve birikimim yoktu. Ne araba yarışlarından anlardım nede basketbol veya futboldan.....Şaka şaka....
Tam bir hafta sonra Kaan'la hastaneye giderken takside ilk tepkisini verdi gülmeye başladı....Arkadaşlar inanılmazdı.Aynı müziği evde de çalınca tekrar gülmeye başladı. Baha'nın bir şarkısı. Hala benim pop starım Baha'dır.İpucunu bulunca gerisi çorap söküğü gibi geldi.
Kaan'ı tekrar doğurup tekrar büyütmeye başladım. Ona tekrar hayat verdim ama o da bana hayat verdi......

Bu olayın üzerinden 2 yıl geçince meme kanseri olduğumu tesadüfen öğrendim. Ameliyat ve tedaviler. .....
Kemoterapilerimin biri sonrası balkonda oturuyorum. Müthiş acılar çekiyorum. Psikolojim sıfır...Tesadüfen evde Kaan ve benden başka kimse yok.Onuncu kattaki evimin balkonundan kendimi atmak ve bu yaşadıklarıma bir son vermek istedim. Muhasebe bile yapmadım. Sadece ölmek ve kurtulmak istiyordum. Eyleme geçtiğim anda Kaan bir anda yanıma geldi elimi tuttu ve sınırlı konuşması ile sadece ekmek dedi.Bir anda kendime geldim. Gerçekten saniyelerle ,saliselerle ölçülen bir zaman dilimiydi.
Yıllar geçti tedavim bitti, Kaan için oğlum için yaşıyorum....Birkaç gün sonra bana anneler gününde getireceği bir demet papatya için yaşıyorum ve yaşayacağım.